آنقدر فرصت نداریم که حتا بفهمیم چرا گاهی آنگونه به گوشه ای خیره می شد و یا پشت نبض دستش چه می گذشت. آنقدری که یکدیگر را بشناسیم. مگر همین کلمات که می مانند. مگر همین سطرها روزی پوسته های اندوه را بشکافند و از آنچه پنهان بوده است سخن بگویند. هرچه نوشتم و هر چه بنویسم، به اشتیاقِ آشکاریِ پنهانی ترین نقطه های انسان است. نقطه هایی که سر رشته ی اندوه است و امروز که هستیم توانِ دست دراز کردن وُ لمسشان نیست. میانِ من وُ زندگی وُ کلمه تنها کلمه باید تا ابد بر عهدش بماند. می ماند. .
برچسب: فرصت برای نیکی اندک است,
نویسنده: آرمان شجاعی
تاريخ: سه
شنبه
30 شهريور
1395 ساعت: 1:54